Samuel HaNagid

author
4 minutes, 47 seconds Read

Samuel HaNagid werd geboren in Merida, Spanje in 993. Een lid van de genetisch verschillende etnische groep in Zuid-Spanje bekend als de Andalusische Volk, hij werd grondig opgeleid door zijn vader en was een Talmoedische geleerde, staatsman, dichter, soldaat, filoloog, en over het algemeen een van de meest invloedrijke mensen in moslim Spanje. Hij begon zijn Talmoedische leven als student van een van de meest gerespecteerde rabbijnen in die tijd, rabbijn Henoch, en sprak vloeiend Hebreeuws, Arabisch en Latijn. Samuel was een arme koopman in Cordova, die nauwelijks rondliep totdat het Koninkrijk Amrid instortte toen de Berbers Cordova plunderden in 1013. Het geweld van de Cordova-burgeroorlog in 1013 zorgde ervoor dat Samuël samen met vele andere joodse inwoners vertrok, omdat de Berbers hun stad doortrokken en joden en andere etnische groepen vervolgden. Uiteindelijk vestigde hij zich in Malaga, momenteel de 6de grootste stad van Spanje. Met zijn grote Andalusische bevolking voelde Samuel zich thuis, en opende een kruidenwinkel die toevallig in de buurt van het paleis van de vizier van Granada, Abu al-Kasim ibn al-Arif. Een vizier is een hooggeplaatste politiek adviseur of figuur in een moslimland. Samuël begon bezoek te krijgen van een dienaar van de vizier die Samuël verzocht brieven voor hem te schrijven, en vanwege zijn beheersing van de Arabische en Hebreeuwse kaligrafie verplichtte hij hem. Uiteindelijk kwam een van deze brieven in de handen van de vizier, die de prachtige schrijfstijl zo bewonderde dat hij de dienaar vroeg hem aan de schrijver voor te stellen. Na hun eerste ontmoeting werd Samuel ingehuurd als de persoonlijke secretaris van de vizier, en werd in het leven van het Koninklijk Hof geduwd. Samuel en vizier Abu al-Kasim ibn al-Arif werden goede vrienden en de vizier zag genie in Samuel. Als zijn secretaris gaf Samuel ook de vizier Politieke Raad, en vizier al-Arif respecteerde Samuels meningen zeer hoog tot de dag dat hij stierf. Op het sterfbed van al-Arif gaf hij aan koning Habbus al-Muzaffar toe dat de meeste van zijn politieke successen en beslissingen het resultaat waren van overleg met zijn Joodse secretaris. Al-Arif bekende dat hij de koning had geadviseerd met advies dat hij had ontvangen van Samuel, een Jood. De vizier sprak zo hoog over Samuël dat koning Habbus al zijn vooroordelen tegen Joden opzij zette en op aanbeveling van al-Arif nam koning Habbus Samuel onder zijn vleugels en benoemde hem tot al-Arif ‘ s positie. Volgens het Pact van Oemar mochten Joden geen openbaar ambt bekleden in moslimlanden, dus was zijn positie van vizier ongehoord. Als vizier van Granada was Samuel nu de hoogst geplaatste Jood in moslim Spanje en werd vertrouwd met alle politieke en militaire zaken van Koning Habbus. Hij floreerde in deze positie, terwijl hij nederig en vriendelijk bleef. Koning Habbus had twee zonen, de oudste Badis en de jongste Bulukkin. In Habbus ‘ slechte gezondheid als gevolg van zijn ouderdom was er veel discussie over wie de opvolger van de koning zou worden. Het volk van het Koninkrijk, samen met Samuel, gaf de voorkeur aan Badis, maar de prinsen, edelen en het grootste deel van de Joodse bevolking gaven de voorkeur aan Boeloekkin. Na de dood van Koning Habbus in 1027 gingen de Berberse vorsten naar de kroon van de jongste zoon, Boeloekkin, maar hij trad onmiddellijk af en kuste de hand van Badis, waardoor de vorsten Badis tot koning moesten kronen. Bulukkin had grote spijt van zijn beslissing en nam het zijn broer kwalijk dat hij probeerde zijn koninklijke taken te saboteren. Uiteindelijk werd Boeloekkin ziek en kreeg de Koninklijke arts van Badis de opdracht om Boeloekkin niet te genezen, waardoor Boeloekkin kort daarna stierf. Samuel werd benoemd tot Badis ‘ hoogste adviseur en militair generaal voor zijn steun, en in 1027 nam hij de titel HaNagid aan, of “prins” en werd Samuel HaNagid. Samuel HaNagid maakte gebruik van zijn nieuwe rijkdom en hoge autoriteit en was gepassioneerd door de verspreiding van knowlege. Hij kocht en gaf duizenden exemplaren van boeken weg en presenteerde ze aan arme studenten in Egypte, Sicilië, Spanje en Jeruzalem. Hij probeerde actief het jodendom en de Joodse cultuur te verspreiden, door fondsen te doneren aan de minder fortuinlijke die de Torah en de Talmoed wilden bestuderen. Na drie decennia vizier te hebben bekleed stierf Samuel HaNagid aan een natuurlijke dood in 1056. Hij was geliefd bij de Gemeenschap en werd gerouwd door zowel moslims als Joden. Samuel werd in de positie van vizier opgevolgd door Zijn Zoon Rabbi Joseph HaNagid, die minder geliefd en gerespecteerd werd door het volk. Joseph kon bijna niet zoveel gedaan krijgen als zijn vader, en de moslimgemeenschap was achterdochtig dat hij zijn macht gebruikte om de Joden van de stad onevenredig ten goede te komen. In December 1066 bestormden boze Moslims het Koninklijk Paleis waar Jozef woonde en kruisigden hem. De volgende dag slachtten de moslims de gehele Joodse bevolking van Granada af, waarbij meer dan 1.500 gezinnen omkwamen. Samuel HaNagid ‘ s nalatenschap is groot, en het verhaal van zijn opkomst tot politieke bekendheid van winkelier is inspirerend. Hij was een prominente en bekende joodse dichter in die tijd, en wordt vaak beschouwd als een visionair door moderne Joodse mensen. Hoewel niet veel van zijn werk overleefde door de jaren heen de geschriften die we hebben laten zien een buitengewone geleerde en gerespecteerde Joodse geest. Zijn enige grote werk dat bewaard is gebleven is de Mebo ha-Talmoed, een tweedelig stuk dat bestaat uit een lijst van Joodse geleerden van de grote vergadering tot zijn mentor Rabbi Henoch, en een methodologie van de Talmoed. Dit werk van Samuel werd later opgenomen in elke editie van de Talmoed. Veel van zijn gedichten zijn te vinden in Joodse poëzie compilaties in uw lokale boekhandel, waaronder geselecteerde gedichten van Shmuel Hanagid vertaald door Peter Cole.

Similar Posts

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.