Slag bij Nisibis (217)

author
2 minutes, 11 seconds Read

de twee vijanden waren een voorbeeld van twee verschillende benaderingen van oorlogvoering: het Romeinse leger was traditioneel gebaseerd op infanterie, vertrouwend op zijn uitstekende legioenen, terwijl de Parthen uitstekende ruiters waren, gebruikmakend van de zware schok “katafract” cavalerie (grivpanvar), gemonteerd op paarden of kamelen, in combinatie met grote aantallen paarden-boogschutters. De twee legers ontmoetten elkaar in de buurt van de Romeinse stad Nisibis (de exacte datum is onduidelijk). Volgens Cassius Dio vond de eerste schermutseling plaats over het bezit van een drinkplaats. Op de eerste dag van de slag, de Romeinen opgesteld in een typische formatie, met hun infanterie in het Midden en hun cavalerie en lichte troepen (Moorse speerwerpen) op de vleugels om hun flanken te beschermen. Op hetzelfde moment, tussen de gaten achtergelaten door de zware infanterie cohorten, plaatsten ze lichte infanterie. Deze konden naar voren schermutselen en zich dan terugtrekken naar de veiligheid van de zwaardere formaties indien nodig.

de Parthen vielen aan bij zonsopkomst, terwijl de katafracten, ondersteund door Lansiers op dromedarissen, het Romeinse front aanvielen. De lichte infanterie die het bedekte leed slachtoffers, maar toen de Parthiërs dichterbij kwamen trokken ze zich terug, waardoor grote aantallen caltrops achterbleven, met dodelijke gevolgen. De paarden en kamelen van de Parthiërs stapten op hen en vielen, namen hun ruiters mee en braken het momentum van de opmars. In de daaropvolgende gevechten in de buurt hadden de Romeinen het voordeel.

de Parthen lanceerden verschillende aanvallen met weinig resultaat totdat de nacht viel, toen beide partijen zich terugtrokken naar hun kampen. De tweede dag was een herhaling van de eerste, maar op de derde dag probeerden de Parthen, met behulp van hun grotere aantallen en superieure mobiliteit, de Romeinse linie te overvleugelen. De Romeinen reageerden door hun gebruikelijke “diepe” formatie in verschillende lijnen (de triplex acies) op te geven en hun front uit te breiden. Dus, door ook hun cavalerie en lichte troepen te manoeuvreren om de vleugels te beschermen, vermijdden ze te worden overflanked en omcirkeld.

tegen die tijd waren de slachtoffers aan beide zijden zo groot dat “de hele vlakte bedekt was met de doden; lichamen werden opgestapeld in enorme heuvels, en vooral de dromedarissen vielen in hopen”. Op dit moment stuurde Macrinus, met zijn leger op het punt van breken, een andere ambassade naar Artabanus, om hem te informeren over Caracalla ‘ s overlijden en een aanzienlijke compensatie aan te bieden. Het Parthische leger had ook grote verliezen geleden, en bovendien, omdat het geen professionele maar een feodale militiemacht was, begon het zich te verzetten tegen de langdurige campagne. Zo stemde Artabanus in met een vrede, na 200 miljoen sestertiën te hebben ontvangen.

Similar Posts

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.